| Muzeum
Powstanie Muzeum Broni Pancernej
Muzeum Broni Pancernej powstało w latach 1963 – 1964. Na początku był obiekt, w którym prowadzono zajęcia ze słuchaczami z przedmiotu budowa i eksploatacja sprzętu pancernego, znajdującego się w tamtym okresie w wyposażeniu Wojska Polskiego. Głównym inicjatorem powstania zbioru broni pancernej był gen. dyw. Zygmunt Duszyński, pełniący w tym czasie obowiązki Głównego Inspektora Szkolenia Wojska Polskiego. Dzięki staraniom ówczesnego komendanta Oficerskiej Szkoły Wojsk Pancernych płk. dypl. Henryka Kudły oraz ppłk. inż. Zygmunta Szopy – kierownika Cyklu Eksploatacji i Remontu w budynku obecnej prezentacji zgromadzono pojazdy pancerne różnego typu. W zbiorach znajdują się również części i przekroje podzespołów czołgów i dział pancernych. Każdy z egzemplarzy broni pancernej posiada oryginalny osprzęt, wyposażenie i uzbrojenie będące na stanie wozu bojowego. Do broni pokładowej, jaka znajdowała się na poszczególnych wozach, należą również: karabiny maszynowe 7,62 mm DT, wielkokalibrowy karabin maszynowy 12,7 mm wkm DSzK oraz wielkokalibrowy karabin maszynowy 14,5 mm KPWT, które ze względów bezpieczeństwa przechowywane są w formie depozytu w magazynie uzbrojenia. W składzie ekspozycji znajdują się czołgi, działa samobieżne, opancerzone samochody rozpoznawcze i transportery oraz jeden egzemplarz wozu pogotowia technicznego. Sprzęt w większości wyprodukowany został na terenie Związku Radzieckiego i był wykorzystywany podczas II wojny światowej, stanowiąc wyposażenie jednostek pancernych Wojska Polskiego od 1943 roku. Prezentowany sprzęt bojowy jest obecnie jednym z większych zbiorów broni pancernej w Polsce, a niektóre egzemplarze są unikatowymi eksponatami w kraju i jednymi z nielicznych na świecie.
Zapraszamy do krótkiego opisu wybranych eksponatów oraz zwiedzenia galerii.
